TOT WEERZIENS…
Zes berichten uit Jeruzalem: zo zou je
mijn ‘verkenningen’ kunnen omschrijven. Zes berichten die je even lieten mee-kijken,
mee-voelen, mee-proeven, mee-genieten, mee-bidden; zes berichten die je
uitnodigden mee op stap te gaan doorheen een kleurrijke en complexe
samenleving, geworteld in tradities en levend van profetieën; ingebed in een
uniek natuurkader dat virtueel bron is van elke tegenstelling en inspirator
voor elk conflict.
Dit bericht verschilt evenwel van de
voorgaanden: het is het laatste dat ik neerschrijf van aan mijn tafeltje in
mijn Rosary-kamer, een omgeving die mij nu zo lief is, en mocht ik iemand de
indruk gegeven hebben dat ik hier onmogelijk kan gedijen, dan ligt dit wel aan
de manke woordkeuze en de beperktheid die ik ervaar om mijn diepste emoties
onder woorden te brengen. Het lijkt op een afscheidswoord, maar niets is minder
waar: ‘tot weerziens’ is een belofte aan dit land waar ik van hou, aan zijn
mensen met hun eindeloze palabers en hun onmacht om een stuk grond, een brok
wetenschap en techniek, vooruitgang en toekomst, een geloof in de Ene God en
zijn belofte van trouw aan alle mensen
… met elkaar te delen.
Voor de laatste tocht ben je ook nu
weer mijn welkome gast. We vertrekken op 10 juni uit Zaventem met het El
Al-vliegtuig van 11 uur. Het is een rustige vlucht in een niet overvol toestel
en na een zachte landing staan we weer in de hal voor de paspoortcontrole. Nog
nooit heb ik deze aankomsthal zo leeg gezien: alleen de passagiers van ons
toestel schuiven aan, en wachten even later op hun bagage. Het moet toch wel
waar zijn dat de pelgrims schrik hebben om naar hier te komen…
Als een uurtje later de collectieve
taxi van Nesher aan het Rosary-gasthuis stopt en ik aanbel vliegen de zusters
mij om de hals: wat een hartelijke en warme verwelkoming. Abouna Renaat, hoe
was de reis en de tocht met de gepensioneerden naar het Zwarte Woud en hoe gaat
het met je zus Monique en met je andere zussen en broer…? Ik pak uit en moet
dan onmiddellijk mee naar de achtertuin waar het avondmaal klaar staat. Het is
zalig om buiten te kunnen eten, maar ik krijg niet veel tussen de tanden: elke
vliegtuigtrip ontneemt mij de eetlust, en daarbij vragen ze me honderd uit over
de parochie, over mijn toekomstig werk, mijn gesprek met de bisschop, alles en
nog wat willen ze weten!
Het doet mij iets als ik later op de
avond in mijn kamer kom; ik besef hoe vlug deze periode voorbij zal zijn, en
mij onherroepelijk naar huis brengt. Dan wordt een hoofdstuk Jeruzalem
afgesloten dat mij door en door tekent. Of moet ik leren van Roger Schutz, de
prior van Taizé, over de ‘dynamiek van het voorlopige’? En geloven? Ik kan, wat
eerder zelden gebeurt, heel moeilijk slaap vatten…
… en na een korte nacht staan
belangrijke zaken op het programma: mijn getuigschrift afhalen aan de Ulpan, de
reservatie vastleggen voor de terugkeer per boot, de nodige inkopen doen,
vrienden bezoeken en boodschapper-zijn tussen Vlaanderen en zijn
uitgezonden-zonen-en-dochters…
De zomerse dagen volgen elkaar op met
temperaturen van meer dan 30°; het ritme van mijn activiteiten heeft zich al
lang aangepast en de namiddagsiëst tijdens het heetste van de dag is een vaste
waarde in mijn programma. Soezie voelt zich uitstekend en bromt er lustig op
los om mij zelfs via het snikhete Jordaandal (40° rond de Dode Zee) naar
Nazareth te brengen. Adeline is verheugd mij te zien, en omdat ik mijn laptop
en printer meeheb krijgt ze eindelijk haar telefoonlijst volledig vernieuwd;
zelfs zonder bril vindt ze nu elk nummer terug.
Einde juni is een feestrijke tijd met
prachtige heiligenfiguren die vaak bijgedragen hebben om het aanschijn van hun
tijd en de wereld van toen te bepalen, ja die zelfs onze Westerse geschiedenis
enorm hebben beïnvloed: Johannes, zoon van Zacharias en Elisabeth, de ‘doper’
genoemd; Petrus en Paulus en begin juli Thomas. Voor het verjaardagsfeest van
Jan-de-doper op 24 juni zijn we uitgenodigd bij hem thuis in Ein Karem. De
‘Custos’ van het ‘heilig Land’, de franciscaan pater Giovanni Battistelli is
vandaag ‘chef feestelijkheden’. Iedereen is in de stemming en zingt duchtig mee
met elk lied dat ingezet wordt door de Jeruzalemse ‘Salvator-singers’. Velen
dalen in de huisgrot af om de ster te zien, de plaats waar de ‘ster van de dag
Jan’ geboren is. Een bloem, een eerbiedige zoen, een nieuwsgierige blik op de
familiefoto, een geneuried verjaardagslied, een tedere ster-aai, … iedereen
toont op eigen wijze zijn genegenheid. ’t Is prachtig. En achteraf in de schaduwrijke achtertuin
wordt uitbundig getoast op de jarige, je bent toch bij de ‘bron van de
wijngaard’, of niet!
Enkele dagen later op 29 juni is het
dubbel feest: Piet en Paul, of zoals ze hier genoemd worden Boutros en Boulos.
Drie keer ben ik van de partij om de feestelingen te bejubelen. Al vroeg in de
morgen is het feest bij ons thuis waar onze zoetgevooisde zusters hun
lievelingen vertroetelen met een cantate voor ‘vier’, want zuster Pascale heeft
ons ondertussen verlaten. Zij bezoekt op dit moment haar familie in Libanon en
geniet van een welverdiende vakantie van een vijftal weken. Toen ze vertrok
maakten we nog even dit kiekje van ons allen samen: een familiefoto die
gekoesterd zal worden tot in eeuwigheid.
Na het ontbijt trekken we naar de
parochiekerk van de Franciscanen in de ‘oude stad’; waar om 9 uur de tweede
feestzitting voor Piet en Paul plaats vindt. Terug zijn de Salvator-singers van
de partij (ze spelen hier thuis). Maar deze viering is wel uniek omdat zes
Franciscanen diaken worden gewijd, en vijf diakens de priesterwijding
ontvangen. Patriarch Michel Sabbah, een vijftigtal concelebranten (waar ik bij
ben), de wijdelingen, de acolieten en ceremoniariussen en een bomvolle kerk
familie, vrienden en genodigden zijn voldoende ingrediënten opdat ook Petrus en
Paulus in de zevende hemel zouden zijn. Zo een viering is boordevol emotie en zaligheid, je moet er
ooit bij geweest zijn om dit te begrijpen. (terwijl ik dit nu schrijf, denk ik
er aan dat het voor mij morgen 3 juli 30 jaar geleden is dat Mgr. Van Peteghem,
de toenmalige Gentse bisschop, mij priester wijdde. Nuskur Allah! - Allah Karim
– Baruch Hasjem!) En als het half
twaalf wordt en het Salve Regina als slotlied wordt ingezet merk je pas hoe de tijd
voorbijvloog. Op de overdekte speelplaats van de Terra SantaSchool is er weer
een feestelijke receptie met gebak (zelfs met éclairkes), drank en een
‘franciscan beat’ waar eizona niet gedanst wordt. Petrus en Paulus zullen in
hun nopjes zijn!
In Agron 14 is het ook feest met
specialiteiten van het huis en Latroense wijn. Bedankt, Piet, bedankt, Paul.
Voor derde feestzitting verplaats ik
mij naar het centrum van de stad: naar de kerk van Ratisbonne, van de ‘Pères de
Sion’. Ook hier zijn Petrus en Paulus de ‘huisheiligen’ of patronen. Mijn
ontgoocheling is groot, niet omdat er amper een veertigtal mensen zijn, niet
omdat een gelegenheidskoortje méér dan zijn best doet om er sfeer in te
brengen, maar omdat ik zelden zo een matte, onpersoonlijke, onverzorgde,
niet-aansprekende viering bijwoonde. Ik blijf niet op de receptie nadien, want
blijkbaar moet je ook zelf het initiatief nemen om je eigen glas in te
schenken… Ik vermoed dat Piet en Paul het ook voor bekeken houden en op een
ander zijn om verder te feesten!
Op zaterdag 30 juni trekken we er voor
de laatste keer op uit met de appelblauw-zeegroene Caravelle. De zusters willen
de zee zien, daarom rijden we naar Haïfa. Stella Maris, de Karmelietenkerk op
de gelijknamige berg, is onze eerste stop. De kerk is gebouwd op een grot die
eens de profeet Elia beschermde tegen de aanhangers van Baäl. Tegen het einde
van de XII-de eeuw zochten een aantal vrome kruisvaarders hier op de berg te
wonen om in navolging van de profeet Elia een kluizenaarsleven te leiden. Hun
prior verkreeg van de patriarch ven Jeruzalem rond 1210 een geschreven regel
die hen inlijfde in het bisdom Jeruzalem. Zo begon de geschiedenis van de
Karmelieten-orde. In de huidige kerk wordt een miraculeus Mariabeeld vereerd,
een Madonna met Kind die een schapulier (beschermmantel) aanreikt aan ieder die
het wil. Van deze schapulier (stuk van Maria’s mantel als teken van
bescherming) is bij ons in Vlaanderen het schapuliertje (médaillon)
overgebleven dat kinderen bij het doopsel ontvangen of dat ouders hun kinderen
opspelden in gelovig vertrouwen op Maria.
Via de Karmelrug en een bezoekje aan
zuster Caritas in Isfiya rijden we naar Nazareth-Yafo waar de familie woont van
zuster Victoire. We worden er gastvrij onthaald (wat had je anders gedacht!) en
nemen samen de maaltijd in een restaurant dat voor feestelijkheden plaats biedt
aan ruim 700 genodigden. Wie zegt dat de Arabische keuken niet lekker is en
niet vol afwisseling moet maar even likkebaarden bij het zien van één van de
vleesschotels die ons werden voorgezet.
Tijdens de koffie bij moeder Victoire
thuis vlieg ik even de berg op om Adeline een laatste groet te brengen. Ik
beloof haar dit jaar zeker nog te bezoeken! En via Bet-Sean rijden we terug naar
huis, niet zonder ons voorzien te hebben van lekker gebak. We moeten morgen ook
nog leven!
Gisteren zondag was er
afscheidsbarbecue in de tuin van de zusters. Onvergetelijk! Ongelooflijk
lekker! Des Guten zu viel, zouden de Duitsers zeggen. Morgen vallen er hier
harde noten te kraken …als je maar weet wat dit zeggen wil.
‘Je moet elk jaar minstens voor een
maand naar hier komen’, profeteren ze hoopvol. Ik knik, woordenloos maar alles
zeggend…
Tot weerziens, lieve Zusters, en
bedankt… God zegene en beware jullie!
Tot later en hartelijk gegroet!
|
Morgen dinsdag 3 juli
vertrek ik naar Haïfa en scheep met Soezie in met bestemming Piraeus (Athene).
Afvaart te 20 uur. Aankomst in Piraeus op 5 juli rond 15 uur. Met Soezie door
Griekenland naar Patras waar de boot met bestemming Venetië afvaart te 24
uur. Aankomst in Venetië op 7 juli rond 8.30 uur. Vandaar onmiddellijk door
naar Maloja en vermoedelijke treinreis naar Gent op zondag 8 juli met
aankomst op 9 juli in de voormiddag. Vanaf nu ben ik enkel te bereiken op het
nummer 0032486514143. Op deze website vind je
later nog méér info over mijn doen en laten in Israël-Palestina en
daarbuiten. |
Terugkeren naar op
verkenning 